Адам баласы дүниеге келгеннен кейін, қызықтап бұл дүниені тани бастады. Қыр сырын, тау тасын зерттеп, дәм-тұзын көріп жүрген балалық шаққа не жетсін. Өсе келе сол айналаға қарап, бақылау, зерттеу сезімі азайып кететінін байқадым. Өмірлік құндылықтар өзгеріп кетеді ме, әлде адам әсте шаруашыл болып кетеді ме, түсінбей қойдым. Әйтеуір, бос уақыт таппай, ахілеп-ухілеп күнделікті жоспарланған істеріңді әзер жасап жүресің. 

Дегенмен, сол балалық шақтағы жан дүниеңде өмір сүрген Ғалым адамды жоғалтып алмау керек екен. Уақыты келгенде, жан-жағына қарап, табиғатқа көз тастай, одан сабақ шығару да өнерлі адамның ісі. Алайда, ондай адамдардың барлығы дерлік ғалым, хакім бола бермейді. Адамдар сан алуан, ішкі жан дүниелері жан жақты болатыны хақ емес пе? Сол секілді, әрбір тұлға жеке алдына бір әлем.