Я хачу вам распавесці пра свайго ката, якога клічуць зусім звычайна - Мурзік. Я падабраў яго на вуліцы зусім маленечкім кацянём, калі ішоў са школы дадому. Нягледзячы на свае памеры, гэты малюсенькі камячок валодаў вельмі гучным голасам і еў так, што неўзабаве стаў падобны на пухнаты шарык з тоненькім хвосцікам. Коцік вельмі доўга чаму-то зусім не рос, і мы ўжо вырашылі, што, мабыць, ён якой-небудзь мініяцюрнай пароды, але ў нейкі момант ён раптам ператварыўся ў вялікага прыгажуна-ката з разумнымі зялёнымі вачыма. Мой кот вельмі ласкавы, пацешны і разумны. Ён заўсёды нейкім чынам даведаецца, калі я іду са школы. Калі дзверы адкрываецца, ён выбягае мне насустрач, трэцца аб мае ногі і гучна мяўкае, як быццам гаворыць, як моцна ён сумаваў па мне. Ён любіць гуляць са мной у хованкі і даганялкі і заўсёды мяне знаходзіць, дзе б я ні хаваўся. Раніцай кот ўстае раней за ўсіх і спрабуе абудзіць каго-небудзь, дык ён просіць, каб яго пакармілі. Мой кот, не проста хатняе жывёла, а член сям'і, і я

Майго ката клічуць Шурык. ён вельмі прыгожы кот! яго падарыў мне брат на мой дзень нараджэння. шэрсць у яго была светла-шэрага колеру. яму 3 гады. ён вельмі прыгожы кот! я люблю свайго ката Шурыка.