1. Жыў-быў Эней, дзяцюк хупавы...

2. Але Юнона7, баба злая, —

Адроддзя панскага, ліхая! —

Шукала ўсё яго згубіць...

3. У калёсы села, пакацілась,

Якраз ў Эола апынілась.

4. "...Эней з траянцамі плыве.

Спіхні яго ты, сват, у мора..."

5. I вось Эол, галень схапіўшы,

На паншчыну склікаць пачаў,

I ўсе ён ветры распушчаў,

Бурліць ім мора наказаў.

6. Ачухаўшысь, ўскрычаў Эней:

«О, цар-царэвіч, тат Нептун!

Не буду прад табой брахці,

Змілуйся, мора ты зміры..."

7. Вось досыць ветрам тут дзякацца, —

З Нептунам зналі, які жарт...

8. Венера з кірмашу вярнулась

(На Ушэсці, відзіш ты, была)

Ды аб Энеянку дачулась...

9. "Дапрэ Энеянка да Рыму

I будзе тама ён царом..."

10. Плыў, плыў, аж уваччу зазелянелась,

I мора горш ад талакна прыелась...

11. «Глядзеце, братцы, вунь сяло!»

12. О, артыкульная Дыдона!

Ты нас у крэпасць запішы...

13. Расхарапушыўся Эней,

Аж іскры сыплюць ад лапцей...