Вера Вярба

Я не глытала па акопах дыму

І франтавых не ведала дарог.

Калі я нарадзілася, Радзіма,

Ты святкавала свята перамог.

І не выццё варожых самалётаў,

 І не агонь , што пёк тваю зямлю, −

Чаромху помню, як цвіла ля плота,

Як падалі зярняты на раллю.

Цябе, вясняная, я помню ў цвеце,

Люблю з маленства, родная, люблю.

І за таго, каго няма на свеце,

Хто ўсё аддаў за родную зямлю.

Мае сябры ў жыцці дасхочу бралі

Усё, чым навучаеш даражыць.

Мы за цябе яшчэ не паміралі,

Мы за цябе, Радзіма, будзем жыць!