Са мной на паляванні адбыўся такі выпадак. Адправіўся я на паляванне за зайцамі. Праз гадзіну знайшлі мае сорбаки ў лесе зайца і пагналі. Я ўстаў я на дарожцы і чакаю. Ганяюць зайца сабакі па лясной высечцы, а заяц усе не выбягае. Куды ж ен падзеўся? Пачакаў, пачакаў і пайшоў на паляну паглядзець, у чым справа. Гляджу: носяцца мае сабакі па кустах вакол пнеў, нюхаюць зямлю, ніяк у заечых слядах не разбяруцца. Куды зайцу на паляне схавацца? Выйшаў я на сярэдзіну паляны і сам нічога не разумею. Потым выпадкова зірнуў у бок, ды так і замер. У пяці кроках ад мяне, на верхавіне высокага пня, стаіўся заяц. Вочкі так і ўпіліся ў мяне, быццам просяць: «Не выдавай мяне!» Сорамна мне стала забіваць звярка, які сядзіць у пяці кроках ад мяне. Апусціў я стрэльбу, адклікаў ганчакоў. Пайшлі мы іншых зайцаў шукаць, а гэты цяжкі экзамен на хітрасць здаў. Хай жыве, зайчанят розуму-розуму вучыць.