Аднойчы мы з сябрам паспрачаліся, што ж такое ветлівасць? Адзін сцвярджаў: «Ветлівасць, яна і есць ветлівасць, і нічога больш. Не плюй на падлогу, не чешись, не груби, ну і гэтак далей — вось ты і выхаваны чалавек, вось і ўся навука, што тут яшчэ філасофію разводзіць?» У запале спрэчкі нечакана сябар назваў «ветлівасць» філасофіяй. І я падумаў: а бо манеры чалавека — гэта сапраўды філасофія паводзін. Дарэчы, кнігі аб добрым тоне — ад старажытных да найноўшых — у бібліятэках стаяць менавіта ў раздзеле філасофіі, этыкі. «Этыка», «этыкет» — словы аднаго кораня. Добрыя манеры — гэта этычная стаўленне да людзей, благія — неэтычна. Ветлівасць мае свае законы, якія трэба ведаць, не адкрываць зноўку кожны дзень. Кожнае пакаленне не вынаходзіць зноўку алфавіт, лічбы, не адчыняе зноў законы натуральных навук. Сапраўды гэтак жа, мне думаецца, не лішнім будзе ўспомніць нескладаную, але кожнаму патрэбную навуку паўсядзенных чалавечых узаемаадносін. Да прыкладу, у тралейбус ўвайшла пажылая жанчына, вольных месцаў няма, і ў нармальнага маладога чалавека, натуральна, узнікае думка саступіць ей месца. Мы часта спрачаемся, што такое добрыя манеры, не раўназначныя яны жеманству? І што ж? Некаторыя запальчиво заяўляюць: «Адна справа манеры, іншае — сапраўдная душэўная прыгажосць. Была б добрая душа — астатняе прыкладзецца». Іншыя апраўдваюцца: «Хамства абражае, траўміруе, расхіствае нервовую сістэму, так што давайце, сябры, будзем узаемна ветлівыя ». Вядома, бывае, што за знешняй грубоватостью хаваецца тонкая, пяшчотная душа. А калі б гэтай знешняй грубоватости не было, хіба той жа чалавек не выйграў бы ў нашых вачах? Здараецца, вядома, і наадварот: добрыя манеры затуляюць чэрствасць і бессардэчнасць. Але тут трэба звяртаць увагу менавіта на чэрствасць і бессардэчнасць, а не на вонкава прыстойныя манеры, якія затуляюць іх.