Спачатку зауважаеш,што пастухi не прыганяюць ужо кароу на абед: дзень стау маленькi ды i няма той спёкi, якая раней была у поудзень.
Я павольна крочу туды, дзе гай спавiу зялены дым,дзе птушкi звоняць на усе лады.
Гэты быу музей, куды мы хадзiлi на эксурсiю, якая адбылася у чацвер.
З свайго мiнулага народ чэрпае уласныя прыклады, таго, што натхняе, i таго, што засцерагае ад паутарэння зробленых памылак.