1. Ўзяў, дрыжучы, я пяро і баюся пад гэтым цяжарам
Ці мо палегчы, няўдольнасьць засьветчыўшы гэтым,
Ці можа дзёрскасьцяй страх патаптаць і скарыцца
Волі вялікага мужа, каму забавязаны ўсім я.
2. Ўсё ж запытацца хачу я, і болей нічога,
Як, чытачу мой, даць рады зь пяром неслухмяным? 
3. Целам сваім маналітным ён гэткі вялізны,
Што, калі з ранай сьмяротнай падзе на калены й сканае,
Трох паляўнічых маглі б сесьці на йлбе між рагамі. 
4. Вось ён які, наш бізон, што ў нас зубрам завецца! 
5. З выгляду зубар ня праўдзіць свае апісаньні, 
Што прыпісаць усю моц намагаліся пысе.
6. Людзі ў роднай зямлі запэўняюць, што ў сьвеце
Слава аб ім не прайшла, што нідзе ён ня знаны. 
7. Не захапляўся ніколі ні скураю я, ні рагамі, 
Як разьбіралі на ловах у пушчы здабычу...
8. Калі паданьні даўнейшыя праўдзяць дакладна,
Вока згубіў у сутычцы ён, быў аднавокі. 
9. Княжы наказ, што бароніць і маці, і нашчадзь, 
Множыць тым самым багацьце ды скарбы краіны.