Дзяцінства - самая шчаслівая пара жыцця кожнага чалавека. У дзяцей не надта шмат абавязкаў: падрастай сабе, вучыся ды дапамагай маме з татам, наколькі здольны.
Маё дзяцінства таксама было бесклапотным. Я рос з мамай, татам і малодшым брацікам. Розніца ва ўзросце ў нас невялікая - усяго адзін год, таму нам было вельмі цікава гуляць разам. У нас былі агульныя інтарэсы, агульныя сябры, адзін на дваіх пакой. Вось толькі цацкі былі ў кожнага свае, і мы вельмі крыўдзіліся, калі другі браў не свае цацкі, не папытаўшыся. Не скажу, што мы ніколі не сварыліся. Сварыліся, яшчэ як, нават біліся. Але з кім не бывае. На самой справе, мы з маім братам - лепшыя сябры.
Адзін з лепшых успамінаў майго дзяцінства - гэта летнія канікулы ў вёсцы ў бабулі з дзядуляй. Якое гэта было раздолле! Нас не маглі вечарамі загнаць у хату, так нам падабалася гойсаць па вёсцы. Мы бегалі на поле хавацца ў жыце, на возера, дзе спрабавалі лавіць рыбу галінай з прывязанай на яе вяроўкай. Яскравых успамінаў засталося мноства. Адно толькі было дрэнна: мама працавала і бачылі мы яе толькі ў суботу і нядзелю, таму вельмі сумавалі.
Маё дзяцінства было вельмі шчаслівым. Я жадаю кожнаму дзіцяці, каб яго дзяцінства было такім.