Сваё сачыненне я хачу прысвяціць ўсім маці . Мама - гэта першае слова дзіцяці. А колькі цяпла , клопату і любові напаўняюць гэтае слова. Мама дала нам жыццё ! Нялёгкая праца кладзецца на маміны плечы : праца , клопаты па хаце , а галоўнае - выхаванне дзяцей. Любая маці хоча , каб яе дзіця стаў сапраўдным чалавекам . Усе перашкоды ў жыцці мы пераадольваем разам з мамай. Мама пра нас клапоціцца ўсё сваё жыццё. У першы клас мы ідзем за руку разам з нашымі мамамі . Уся хатняя праца кладзецца на маму . У многіх дзяцей няма мам , але яны мараць, што калі-небудзь іх мама прыйдзе , і здзейсніцца дзіцячая запаветная мара . У нашым сяле ёсць сем'і , якія акружаюць клопатам і ўвагай не толькі сваіх дзяцей, але і чужых. Якое неабходна цярпенне , каб падпаліць дзіцячае сэрца, але як прыемна , што дзеці знаходзяць сям'ю. Мы часам не цэнім мам , забываючы аб тых цяжкасцях і праблемах , якія звальваюцца на мам , а яны ў цяжкую хвіліну заўсёды побач і гатовыя дапамагчы нам . А колькі пакут выпадае на матчыну долю . Уявіце сабе , калі роднае дзіця забіраюць у войска. Шмат можна прывесці прыкладаў , калі маці чакае сына з войска , і ніхто акрамя яе не можа зразумець перажыванні за сваё дзіця . Як яна хвалюецца , заўсёды піша яму лісты , цярпліва чакае адказу. Я памятаю , як перажывала Заякина Надзея Паўлаўна за сына Андрэя , калі ён праходзіў службу ў Чачні. А як ёй было прыемна , калі хлопцы са школы напісалі яму лісты , віншуючы з 23 лютага. Яна ў думках ўяўляла, як здзівіцца яе сын , як ужо будуць гарэць яго вочы , як з'явіцца ўсмешка на строгім салдацкім твары, калі атрымае ён лісты ад дзетак . І такіх гісторый у нашым сяле можна прывесці шмат.